HET ZZP-KERSTVERHAAL

2010
(waar gebeurd)

'De Kerstman bestaat'

Natuurlijk ben óók ik in de afgelopen dagen op zoek geweest naar diverse kerstcadeautjes voor familie en vrienden. De Kerstman bestaat niet maar ik doe er toch aan mee. Gelukkig heb ik in het afgelopen jaar goed verdiend en dus is er budget om er lustig op los te pinnen en de inmiddels behoorlijk gestresste winkelverkoopsters het vuur aan de schenen te leggen: ‘Pak het maar mooi in!’

Uiteraard vraag óók ik me tegelijkertijd af wat de Kerstman de komende dagen voor mij in petto heeft. Als familie en vrienden bij mij informeren wat mijn wensen zijn, dan weet ik het echter niet. Heb ik alles al? Vast niet, maar ik moet steevast te lang nadenken om de potentiële gevers echt inspiratie te geven. En, al die cadeautjes hoeven eigenlijk ook niet. Van Kerst – en alle festiviteiten daaromheen – wil ik gewoon blij worden. Ik hoef me niet per definitie vol te eten; laat mij maar gewoon hartstikke tevreden zijn om weer eens écht tijd te hebben voor familie en vrienden zonder de druk van deadlines die de volgende ochtend weer verlopen. Leve de Kerstvakantie.

Toen ik van de week in een kledingzaak stond om tóch een mooie trui voor mijn vader te kopen (namens de Kerstman uiteraard), ving ik een gesprek op tussen één van de verkoopsters en een klant. Deze was zichtbaar helemaal in zijn nopjes. Voor het eerst in ruim 2 jaar tijd had hij weer wat geld om zichzelf op een mooi kostuum te trakteren, dat hij dan thuis tijdens het feestelijke Kerstdiner – met kinderen en kleinkinderen - kon aantrekken.

“Het zijn pittige jaren voor mij geweest,” hoorde ik de man zeggen. Ik schatte hem eind vijftig.

“Twee jaar geleden ben ik ontslagen. Ik had gedacht tot aan mijn pensioen nog bij mijn werkgever aan de slag te zijn, maar het liep allemaal anders. De economische crisis heeft er flink ingehakt. Ik moest er uit vanwege bedrijfseconomische redenen. Maar het bleek uiteindelijk een stap naar iets nieuws. Waar ik had gedacht in zak en as te belanden en de eindjes nog aan elkaar te moeten knopen aan het slot van mijn carrière, zo besloot ik naar de Kamer van Koophandel te gaan, me in te schrijven en voor mezelf te beginnen. Want, mijn voormalig werkgever beweerde wel dat hij meerdere medewerkers moest ontslaan ‘vanwege die bedrijfseconomische redenen’ ; ik was er van overtuigd dat dit beslist niet de enige reden kon zijn. Er was volgens mij nooit aandacht geweest voor de klanten."

" Ook over de kwaliteit van de geleverde dienstverlening was wel wat te zeggen c.q. te klagen. Het kon eigenlijk allemaal veel beter, zo meende ik. Dat hebben mijn collega’s en ik regelmatig aangezwengeld, maar het mocht niet baten. De baas wist het altijd beter. Naar ons werd niet geluisterd. Geen wonder dus dat het mis is gegaan met het bedrijf.”

En toen zei hij, met grote trots tegen de verkoopster in de kledingzaak: “Nu doe ik het voor mezelf. Ja, ik ben een Zelfstandige Zonder Personeel geworden. Een Zet-Zet-Pee-er.”

“Ik ben ondernemer!”

De man vervolgde zijn betoog met ongekende flair: “Ik heb nooit geweten dat het zó gaaf was om te ondernemen, om je eigen lijnen uit te zetten, je eigen koers te bepalen en klanten te bedienen zoals ze bediend willen worden. Ik kan mijn creativiteit helemaal kwijt, ik kan gaan en staan waar ik wil en nu – na twee jaar ondernemerschap – zie ik de eerste vruchten van al het zaaien, dat ik heb gedaan. Ik verdien mijn eigen geld, ik kan mijn eigen broek ophouden en ben van niets en niemand meer afhankelijk. Ik doe het helemaal zelf.”

“Waar ik enkele jaren geleden nog dacht, dat ik op mijn vijfenzestigste zou stoppen, zo kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik ooit met pensioen zal gaan. Het lijkt wel alsof ik aan een tweede leven ben begonnen. Als ik had geweten dat ondernemen zó leuk en inspirerend was, dan was ik er veel eerder mee begonnen.”

De man straalde aan alle kanten; je zag een glimlach op het gezicht van de kledingverkoopster.

“Ja, ik ben helemaal opgebloeid,” vertelde hij verder. “Ik ben nu eenenzestig jaar oud maar heb me nog nooit zo jong gevoeld. Natuurlijk zijn er in de afgelopen twee jaar wel eens wat dingetjes mislukt. En heb ik ook wel eens twijfel gehad. Maar is dat niet een onderdeel van het ondernemerschap? Dat noemen ze toch eigen risico? Dat is toch de rekening die je zelf moet betalen. Maar de projecten die dan wél slagen, geven mij elke keer weer een adrenalinekick waarvan ik niet eens wist dat ik dat bij mezelf kon opwekken.”

“Ik ben trots op wat ik nu in deze eerste twee jaar van mijn ondernemerschap heb gepresteerd en heb bereikt. En nee… ik verdien bij lange na nog niet het bedrag als ik dat vergelijk met het salaris dat ik als werknemer op mijn rekening zag bijgeschreven. Toch zit ik lekkerder in mijn vel.”

Ook op mijn gezicht verscheen een glimlach.

Wat is het toch heerlijk om mensen te horen praten die trots zijn op wat ze hebben bereikt, die nieuwe inspiratie hebben gevonden en die ook hardop durven te zeggen dat ze een enthousiaste, gemotiveerde, bewuste en ondernemende Zelfstandige Zonder Personeel zijn geworden.

En ineens wist ik wat het cadeau voor mij was voor deze Kerstdagen. En het hoefde ook niet te worden ingepakt. Het ging wat mij betreft alleen nog maar om ongekende inspiratie en de opmaat naar nog meer positief ondernemerschap in 2011. Niets meer en niets minder.

Ik kende deze heer niet, heb ook helemaal niet persoonlijk met hem gesproken, maar sinds afgelopen week weet ik het zeker; de Kerstman bestaat. 

door: Jerry Helmers