Zo’n beetje iedereen zal vanochtend met een enorme kater zijn opgestaan. We zijn weer (!) geen wereldkampioen geworden. Voor de derde keer in de geschiedenis verliest het Nederlands elftal een WK-finale. En dat terwijl we er overduidelijk op hadden gerekend dat het deze keer wel zou lukken.

Het was echter te verwachten dat het niet zou gaan gebeuren. Ondanks het toverwoord ‘focus’. Elke Oranjespeler of begeleider had het er in de laatste weken over. Bij hen klonk het als een ingestudeerd en goed gerepeteerd statement, maar de gedragingen waren hartstikke fout.

Samengeknepen billen
Kijk maar eens naar de vreugdevolle uitingen na afloop van de gewonnen wedstrijden tegen Brazilië en Uruguay. Dansend op het veld, in de polonaise langs de zijlijn alsof de wereldtitel al binnen was. Mijn billen knepen al gevaarlijk samen toen in de halve finale Robben tien minuten voor tijd werd gewisseld bij een 3-1 voorsprong. Je had eens goed naar de speler van Bayern München moeten kijken toen hij breed glimlachend naar de dug-out liep. Het straalde er van af: ‘we hebben gewonnen’. De hele bank feliciteerde hem met een High Five en vierde volop feest. Maar Uruguay kwam nog op 3-2 en Nederland hield die slotminuten de adem in. Gelukkig ging het goed.

Ik vond het overigens al uiterst merkwaardig dat bondscoach Bert van Marwijk de spelers na de gewonnen halve finale plots 2 dagen vrijaf gaf. Waarom??? Het einddoel was toch nog niet bereikt? In alle voorafgaande periodes tussen de wedstrijden van Oranje op het WK, was nog geen één keer een periode van 2 dagen vrijaf gegeven. En nu wel...

Beschamend
Een vergelijkbaar verhaal ging op voor het jaar 2008, op het EK in Zwitserland en Oostenrijk. Was het eigenlijk niet te beschamend om te zien hoe de spelers van het Nederlands Elftal feest vierden (met alle meegereisde kroost op de armen en schouders) na de grote poule-overwinningen op Frankrijk en Italië. In de kwartfinale bleken de Russen echter (verrassend) net even te sterk en weer stonden we met lege handen. Nederland droop af. We hadden zo graag Europees kampioen willen worden.

En, weet u ook nog hoe het ging in 1978?
Nederland won de laatste poulewedstrijd met 2-1 van Italië, waardoor het zich voor de WK-finale tegen Argentinië kwalificeerde. Ook in 1978 werd er na die gewonnen wedstrijd groot feest gevierd, maar we weten allemaal hoe het een paar dagen later in Buenos Aires afliep. We kwamen met lege handen en een verloren illusie terug naar Amsterdam.

Het Nederlands Elftal kan dus geen finales winnen.

Martin Verkerk
Je ziet overeenkomsten met ander sporters. Kijk bijvoorbeeld eens naar tennisser Martin Verkerk die in 2003 – uit het niets, als ongeplaatste nobody - de eindstrijd van Roland Garros haalde. Na zijn zege in de halve finale, leek het al alsof hij de Coup had gewonnen; zó blij was hij. Met gebalde vuisten en een adrenalineniveau waarmee je naar de maan kon reizen schreeuwde hij het uit voor de Franse TV-camera’s. Richard Krajicek (die overigens in 1996 wél een belangrijke finale won) zei het toen al: ‘Verkerk denkt dat hij er al is, maar hij vergeet dat hij nog één wedstrijd moet winnen’.

Krajicek kreeg gelijk: in de finale werd Verkerk - op het niveau van een beginnende tennisser - in drie makkelijke setjes afgedroogd door Juan Carlos Ferrero (een Spanjaard!).

Het zit een beetje in onze volksaard. We juichen al voordat de beer is geschoten. Maar wanneer is de beer werkelijk geschoten? Juist ja, als deze letterlijk uitgeteld op de mat ligt. Na het fluitsignaal. En daar moet je je dus naar gaan gedragen.

Dat geldt ook voor ZZP’ers. Dus voor ondernemers.

ZZP’ers wordt vaak verweten geen echt ondernemerschap te voeren. Dat heeft niet te maken met een gebrek aan focus (de meeste ZZP’ers weten wel wat ze willen); het toch niet kunnen bereiken van doelstellingen is gelegen in de constatering dat men zich niet gedraagt naar die focus.

Ik ken ZZP’ers die juichen als ze een mondelinge bevestiging hebben ontvangen dat ze een opdracht hebben verworven. Echter, wat een teleurstelling als blijkt dat het niet doorgaat omdat de schriftelijke bevestiging uitblijft. Maar ook aan het eind van de rit is er vaak teleurstelling. De opdracht is naar tevredenheid uitgevoerd, maar de rekening wordt niet betaald.

Focus dus altijd op het einddoel en gedraag je erna; je kunt simpelweg niet tevreden zijn met het perfect uitgevoerd hebben van de opdracht terwijl de rekening nog niet aan je is overgemaakt. Die laatste fase is een onderdeel van het complete proces; het bereiken van je doelen. Juich pas als de hard benodigde euro’s in je bezit zijn. Of misschien pas als je een nieuwe opdracht verwerft op basis van de eerder geleverde prestaties.

Hoewel we ongetwijfeld nog een aantal weken flink last zullen hebben van deze enorme WK-kater, moeten we het ook maar positief inzien. De 1-0 nederlaag tegen Spanje is namelijk een geweldig leermoment voor elke ondernemer. We weten nu, dat als je focus hebt, dat je je er dus ook werkelijk naar moet gedragen en niet slechts moet roepen dat je focus hebt.

Met minder kun je geen genoegen nemen.

Met minder zul je nooit tevreden zijn.
Vraag het maar aan de spelers van het Nederlands Elftal.

Jerry Helmers